این مجموعه، حاصل سفرهای میدانی به جلفا، لرستان، خوزستان و ورزنه در اصفهان است؛ مناطقی که پل‌ها هنوز ایستاده‌اند، گاه در دل طبیعت، گاه در حاشیه‌ی فراموشی.
پل‌ها در ایران، فراتر از کارکرد عبور، حامل معناهای تاریخی، اجتماعی و زیباشناختی‌اند. از پل‌های سنگی لرستان با طاق‌های بلند و تناسبات مهندسی‌شده، تا پل‌های خشتی ورزنه که در دل کویر، با مصالح بومی و دانش مردمی ساخته شده‌اند، هر سازه نشانه‌ای‌ست از پیوند انسان با جغرافیا و زمان.
در این مجموعه، مستندنگاری به‌عنوان رویکرد اصلی دنبال شده؛ ثبت دقیق ساختارها، بافت‌ها، فرسایش‌ها و نشانه‌های انسانی. هر تصویر، تلاشی‌ست برای حفظ حافظه‌ی معماری و بازخوانی نقش پل‌ها در شکل‌گیری مسیرهای ارتباطی، تجاری و فرهنگی.
«پل‌های پشت سر» به گذشته نگاه نمی‌کند از سر حسرت، بلکه از منظر ثبت و شناخت. این مجموعه، دعوتی‌ست به تأمل در آن‌چه باقی مانده، در آن‌چه هنوز ایستاده تا دیده شود، و در آن‌چه می‌تواند دوباره خوانده شود—هم به‌عنوان اثر تاریخی، هم به‌عنوان بخشی از زیست‌جهان ایرانی.