در این ده سالِ گذشته، دوربینم همراهِ قدم‌هایم در روستاهای ایران بوده؛ از کوهستان‌های دورافتاده تا دشت‌های کم‌رمق. پیش از آن‌که وارد مسیر حرفه‌ای مرمت معماری شوم، روستاها برایم موضوعی مهم در مستندنگاری بودند—فضاهایی زنده با روایت‌هایی پنهان از زیست، فرهنگ، اقتصاد و منظره. شغلم در حوزه مرمت، این مواجهه را گسترده‌تر و عمیق‌تر کرد؛ ارتباطی مستمر با بافت‌هایی که گاه رو به زوال بودند و گاه در آستانه‌ی احیا.

این مجموعه، تأملی‌ست بر اهمیت روستاها؛ نه‌فقط به‌عنوان بسترهای زیستی، که به‌عنوان گنجینه‌هایی از فرهنگ، مناظر طبیعی، اقتصاد بومی و خاطره‌ی جمعی. با نگاه یک ناظر، نه مداخله‌گر، تلاشی کردم تا زیباشناسی خاموش و روایت‌های پنهان این نقاط را ثبت کنم.

در این سال‌ها، تغییرات شدید کالبدی و مهاجرت گسترده، بسیاری از این روستاها را با چالش‌هایی اساسی روبه‌رو کرده. برخی مرمت شدند، برخی تهی و متروک ماندند، و برخی دیگر نابود. زوال طبیعی، هرچند شکوهمند، همچون فرسایشی آرام اما عمیق، در قامت بسیاری از این مکان‌ها نشسته. بسیاری از تصاویر این مجموعه اکنون اسنادی‌اند از آنچه بوده و دیگر نیست.

این مجموعه همچنان در جریان است. زیرا باور دارم که روستاهای ایران هنوز حرف‌هایی برای گفتن دارند—حرف‌هایی از گذشته، اکنون، و آینده؛ و هنوز قاب‌هایی باقی مانده‌اند که منتظر شنیده شدن هستند.