داخل آلبوم‌های خانوادگی، دنبال هویت میگشتم؛ هرکدامشان یک داستان کوتاه‌اند. بیانگر فرهنگ و البته سبک‌های متفاوت زندگی و واقعی‌تر از الینه شدگان نوستالژی که جز حسرت و جعل، چیزی بیشتر نساختند. (یک برداشت از افسون زدگی و هویت چهل تکه)
[برمن(تجربه مدرنیته): مردمانی که خود را در میانه گرداب بازمیابند؛ این احساس سرچشمه شمار زیادی از اسطوره‌های نوستالژیک و دلتنگی برای بهشت گمشده ماقبل مدرن بوده است.]

– تاریخ، فرهنگ زیست و‌…؛
– عکاسی نابلدان؛
– عکس در عکس و مرگ مضاعف؛
و….

به تعبیر الکینز[عکاسی اتاق زجر است]؛ بله است.
عکس، مرگ یک لحظه‌ست، لحظه‌ای که دیگر نیست؛ زوال، مرگ، نابودی و … .

باید به کشف ادامه دهم؛ بیشتر و عمیق‌تر؛ [این پروژه من است].
———————–
پشت نویس عکس هفتم:
سی‌امین سالگرد ازدواجمان.
ز هر دارنده‌یی امیدوارم
نگهدار نکو این یادگارم. بیست ششم آبان هزارسیصد و شصت و هشت.
خواهشمندم این عکس را بعد از وفاتم بزرگ ظاهر نمایید از خرج ثلث مالم. چهل در پنجاه و قاب ضخیم و محکم تا مدتی به یادگار بماند. سی و یکمین سالگرد ازدواجمان را جشن گرفتیم. (پینوشت: نگارنده مُرده است).

پینوشت: عکس نهم را سال نود و شش و عکس دهم را سال نود و نه، چند ماه قبل از مرگ صاحب عکس، عکاسی کردم.