اولین نمایشگاه گروهی عکس “تهران، شهر زندگی” خانه اتحادیه (خانه طهران) ۱۴۰۴
.
با هفت عکس از مجموعه عکس #زیستن_با_مرگ (روایتی از قبرستان‌های ادیان در تهران) و به دعوت خانم شفیعی عزیز در نمایشگاهِ عکسِ 《تهران، شهری زندگی》 حضور دارم.
.
مجموعه عکس: زیستن با مرگ ۱۳۹۴–۱۴۰۴
پروژه‌ی «زیستن با مرگ» روایتی تصویری و مستند از قبرستان‌های ایران است؛ روایتی از مرگ، قطعی‌ترین و ناگزیرترین رویداد زندگی انسان. این مجموعه به قبرستان‌ها به عنوان یادمانی‌ترین محصول بشری می‌نگرد؛ محملی بنیادین برای بیان جهان‌بینی انسان و نگرش او نسبت به زندگی و مرگ.
قبرستان‌ها ــ کتابخانه‌هایی از سنگ و موزه‌هایی روباز در دل شهرها ــ نقطه‌ی پیوست مردگان و زندگان‌اند. آن‌ها عرصه‌های تدفینی سکونت‌گاه‌هایی هستند که پیش از ما زیسته‌اند و در تعامل با محیط طبیعی و دیگر جوامع انسانی، زیست‌جهان امروز ما را شکل داده‌اند. هر گورستان، با لایه‌های تاریخی، فرهنگی، هنری و طبیعی خود، بازتابی از تاریخ، فرهنگ و اجتماع مردمانی است که در آن زیسته‌اند.
من سال‌هاست که به‌طور مستمر در حال مستندنگاری قبرستان‌های ایران هستم. این پروژه، که از سال ۱۳۹۴ آغاز شده و تا بحال ادامه دارد، تلاشی برای ثبت و شناخت لایه‌های فرهنگی، اجتماعی و تاریخی این فضاهاست. عکس‌های ارائه‌شده در این نمایشگاه، بخشی از این مجموعه‌اند و به قبرستان‌های تهران اختصاص دارند؛ شهر و پایتختی که در دل خود گورستان‌هایی از ادیان، اقوام و دوره‌های تاریخی گوناگون را جای داده است.
شرکت در نمایشگاه «تهران، شهری برای زندگی» با این مجموعه، اقدامی عامدانه است. تصور عمومی و حتی نهادهای شهری از قبرستان‌ها در ایران، تصوری محدود و گاه اشتباه است. در حالی که قبرستان‌ها می‌توانند بخشی از حافظه‌ی تاریخی و زیست فرهنگی شهر باشند، فضایی زنده برای گفت‌وگو میان گذشته و حال. این مکان‌ها ظرفیت آن را دارند که به عنوان فضاهایی آرام، فرهنگی و حتی گردشگری مورد توجه قرار گیرند؛ فضاهایی برای اندیشیدن، برای شناخت میراث ناملموس، و برای پیوند دادن تاریخ و محیط‌زیست شهری.
در بسیاری از کشورها، گورستان‌ها به عنوان میراث فرهنگی و چشم‌اندازهای تاریخی حفاظت می‌شوند و حتی در قالب گردشگری موسوم به دارک توریسم، به جاذبه‌هایی شهری تبدیل شده‌اند. در تهران نیز می‌توان به قبرستان‌ها نه به عنوان فضاهای فراموش‌شده یا ممنوعه، بلکه به عنوان بخش‌هایی ارزشمند از بافت شهری نگاه کرد؛ مکان‌هایی که در آن‌ها زندگی، فرهنگ و تاریخ همچنان جاری است.
من به عنوان معمار، مرمت‌گر بناها و محوطه‌های تاریخی و مدرس، بر این باورم که قبرستان‌ها بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت شهری‌اند؛ فضاهایی که می‌توانند با درک و مدیریت درست، به فضاهای عمومی زیبا، معنادار و آموزشی برای شهروندان بدل شوند.