هر بنا پیش از آن‌که دیوار و سقف باشد، روایتی از یک اندیشه است.
اندیشه‌ای که می‌تواند قرن‌ها بعد، حتی در ویرانی هم قصه خود را بگوید.
اما معماری بی‌ریشه، پیش از آن‌که ساخته شود به نیستی رسیده است و هویتی برای از دست دادن ندارد.
امروز، ما معماران کدام را می‌سازیم؟
شکوهی که در زوال هم ماندگار است یا هستی بی‌قصه‌ای که محکوم به فراموشی است؟

نویسنده و عکاس: فرشید رحیمی کهرودی – کارشناس ارشد مرمت ابنیه و بافت‌های تاریخی (میراث معماری)