فلات ایران مفهومی جغرافیایی بر پایه وجوه تاریخی است که زیستگاه اقوام ایرانی و محدوده اصلی کشور ایران در دوره‌های مختلف تاریخی بوده است. فلات مرکزی ایران از شمال غرب و غرب به رشته کوه‌های زاگرس و از شمال به البرز محدود است و در جنوب آن زمین‌های پست خشک واقع شده و در کرانه‌های شمالی خلیج فارس و دریای عمان، ارتفاع آن از سطح دریا به صفر می‌رسد. در مشرق آن دو کویر غیرقابل زیست واقع شده که دشت کویر در شمال و دشت لوت در جنوب واقع است، حاشیه این دو کویر از حوالی کاشان در جنوب تا منطقه بسطام در شمال شاهرود را در بر می‌گیرد. نواحی حاشیه‌ کویری و کوهپایه‌ای دارای آب و هوای معتدل‌تر با بارندگی بیشتر می‌باشند ولی به هر تقدیر اقلیم اغلب نواحی آن گرم و خشک است که زندگی در این فلات را با دشواری‌های مواجه ساخته است.

Praising the Drops
Technical Answers to the Nature’s Frugality
Farshid Rahimi Kalahroudi (MA in Restoration & Conservation, IAU, Tehran Central Branch)
Translated by: Maryam Qarehgozlou

The Persian plateau is a geographical concept based on historical aspects which have been a habitat for Iranian tribes and the mainland area of Iran throughout different historical periods.
The central Persian plateau is situated between the Zagros mountains to the northwest and west, the Alborz mountains to the north, and the dry lowlands on the shores of the Sea of Oman and Persian Gulf to the south. To its east, it contains two uninhabitable deserts, Dasht-e Kavir, located in the north and Lut Desert in the south. The edges of these two deserts are marked by the city of Kashan to the west and the Bastam region of Shahroud to the north. These marginal regions have more moderate weather with higher precipitation levels, but they also have a warm and arid climate which makes life difficult on this plateau.