آنچه دیده می‌شود، تنها نشانی‌ست از آن‌چه حضور ندارد.
شکل ناپیدا مجموعه‌ای‌ست درباره‌ی دیدن بدون اطمینان، و بازتاب‌هایی که بیشتر از آنکه به خود رجوع کنند، به غیاب اشاره دارند. جایی که معنا هنوز در مه است.