این پروژه من است. روایتی تصویری و مستند از قبرستان‌های ایران، روایتی از مرگ که قطعی ترین و ناگزیرترین رویداد زندگی آدمیست. روایتی از قبرستان‌ها به عنوان یادمانی ترین محصول بشری، محملی بنیادین برای بیان جهان بینی انسان و دیدگاه وی نسبت به مرگ و زندگی.
قبرستان‌ها (کتابخانه‌هایی از سنگ و موزه‌های روباز شهری) به عنوان نقطه پیوست مردگان و زندگان، عرصه‌های تدفینی سکونت‌گاه های انسان‌هایی هستند که پیش از ما زیسته‌اند و در تعامل با محیط طبیعی و دیگر جوامع انسانی، محیط زیست طبیعی و مصنوع امروزی ما را پدید آورده‌اند. از این رو قبرستان‌ها که علاوه بر وجوه تاریخی (یادمان‌ها، سنگ افراشت‌ها، آرامگاه‌های خانوادگی و …) از عناصر طبیعی نیز بهره مند هستند، روایتگر تاریخ، فرهنگ و اجتماع هر عرصه سکونتگاهی است.
مجموعه حاضر بخشی از مستندنگاری قبرستان‌‌ها در سراسر ایران از سال 1394 تا 1404 است که روایتگر تمام کسانیست که مرگ را زندگی میکنند و یادآور هنر مردن است تا هنر زندگی را پاس بدارد.