در این مجموعه، به سراغ جهان کمتر دیده‌شده‌ی باله در ایران رفتم؛ هنری که در سکوت، در محدودیت‌ها و دور از صحنه‌های عمومی جریان دارد.

این عکس‌ها، بالرینی را دنبال می‌کنند که در یک خانه‌ قدیمی (با معماری پهلوی) تک‌نفره برای صندلی‌های خالی و “تنها” برای دوربین اجرا می‌کند. عکاس در این قاب‌ها، هم زیبایی و ظرافت باله و هم غیبت تماشاگرانش را به تصویر کشیده است؛ استعاره‌ای بصری از جایگاه باله در ایران معاصر.

این مجموعه همزمان مستند و قصه‌گوست؛ بازتابی از تنش میان بیان هنری و محدودیت‌ها، و شهادتی آرام بر مقاومت، حضور و جست‌وجوی زیبایی حتی در نادیده‌شدن.