سکونت بیانگر برقراری پیوندی پر معنا بین انسان و محیطی مفروض می‌باشد که میتوان این پیوند را مرهون تلاش انسان‌هایی دانست که برای خوانشی جدید از مفهوم هویت یعنی به مکانی احساس تعلق داشتن، گام برداشتند. در نتیجه انسان سرگردان در جستجوی تثبیت جهان خود، با غلبه بر مکان، مسکن می‌گزیند.
حال عنصر وجودی دستکند به عنوان یک سکونتگاه انسانی را نمیتوان به یک یا چند عامل نسبت داد اما میتوان یکی از عناصر پیدایش این عرصه‌ها را غارهایی دانست که انسان‌های نخستین برای در امان ماندن از گزند حیوانات و یا عوامل طبیعی، در آن روزگار میگذرانند با این تفاوت که پیدایش غارها خود مرهون ساختار زمین شناسی و عوامل طبیعی بوده ولی پیدایش دستکندها گویای علم آدمی بر تکنولوژی ساخت و گسترش آن در سطح روستاها/شهرها بوده است.